Analiza krytyczności jest narzędziem umożliwiającym ocenę i klasyfikację zasób według pilności uwagi. Jest ona przeprowadzana z różnym skutkiem bowiem wielu kierowników nie posiadając wizji usprawnienia procesu kieruje się podstawowymi metodami podziału zasobów wymagających konserwacji.
 
1.  Podejście binarne – dzieli zasoby na dwie grupy. Na mające znaczenie krytyczne i na te nie mające krytycznego znaczenia.  Ten podział nie jest skuteczny ponieważ usprawiedliwia niewystarczającą konserwację części zasobów prowadzącą wręcz do ich ignorowania.
Zaniedbywanie problemów niekrytycznych może doprowadzić do ich krytyczności, a w przypadku wystąpienia awarii wymuszają one na zespole ds. konserwacji podjęcia działań reaktywnych.

2. Podejście dynamiczne – szereguje zasoby w listę według stopnia krytyczności. To podejście wymaga zbędnej precyzji ponieważ wymusza porównanie wszystkich zasób, również tych nieporównywalnych ze sobą.  Dodatkowo kładzie nacisk na mechanikę punktowania i sprawia trudność w prawidłowej ocenie poszczególnych elementów. Pracownicy konserwują sprzęt wyłącznie w oparciu o dostępne zasoby.

3. Indywidualne rozpatrywanie każdego zasobu – to metoda wysoce subiektywna prowadząca do częstszej konserwacji zasobów ważnych i automatycznie rzadszej konserwacji  tych mniej ważnych. W tym przypadku częstym problemem jest stwierdzenie, że samo zaplanowanie konserwacji  i przeprowadzenie jej w wyznaczonym czasie świadczy już o jej efektywności, reagujący tym samym  na ograniczenia czasowe poprzez przesunięcie terminów w harmonogramie w celu kontynuacji pracy lub nie dotrzymując terminu wykonania poszczególnych zadań.

4. Podejście całościowe – zakłada, że większość zasobów ma kluczowe znaczenie. W efekcie  liczba pracowników działu konserwacji zostaje podwojona, wszyscy odbywają kompleksowe szkolenia, a firma dokonuje zakupu nowych narzędzi. Ta metoda jest bardzo kosztowna, ale w niektórych przypadkach przekładają się one na oszczędności w długim terminie.
Powyższe cztery metody cechuje brak elastyczności i niezrównoważone podejście narzucające przy tym nie skuteczną kulturę konserwacji.

Bardziej odpowiednim rozwiązaniem problemu krytyczności zasobów jest ich przeklasyfikowanie i podzielenie na większą liczbę grup według odpowiednich kryteriów.
 Pamiętając o wcześniej omówionych kryteriach na wstępie należy odpowiedzieć na jedno pytanie: Jaki wpływ wywiera ten zasób na zdolność firmy do generowania przychodów?